Το επορκιστόν έλαιον

[ εικόνα άρθρου ]

Τό πρωί τῆς 13ης Αὐγούστου 2015, ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Μπραζαβίλ καί Γκαμπόν κ. Παντελεήμων τέλεσε στό ὑπαίθριο βαπτιστήριο τοῦ ὑπό ἀνέγερση Ἱεροῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ Ἁγίου Δημητρίου τῆς πόλης Pointe-Noire, τίς βαπτίσεις δεκατριῶν νεοφωτίστων ἀδελφῶν ὅλων τῶν ἡλικιῶν, προερχομένων ἀπό τήν Ἐνοριακή Κοινότητα Ἁγίας Φωτεινῆς, τοῦ προαστείου Mpaka τῆς ἰδίας πόλεως.

Στήν πλειοψηφία τους οἱ βαπτισθέντες προσῆλθαν ἑκουσίως στήν Ὀρθοδοξία μετά ἀπό προσωπική πνευματική ἀναζήτηση, ἀφοῦ προηγήθηκε πολύμηνη συστηματική κατήχηση αὐτῶν ἀπό τόν δραστήριο Ἐφημέριο, π. Σιλουανό Nkounkou.

 Ἀπευθυνόμενος στούς νεοφύτους χριστιανούς ὁ Θεοφιλέστατος ἑρμήνευσε θεολογικῶς τή σημασία τοῦ ἱεροῦ Μυστηρίου τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος καί ἐξέφρασε τή χαρά τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας γιά τήν ἔνταξή τους σέ Αὐτήν, προτρέποντας ὅλους νά βιώσουν τήν ὀρθόδοξη πίστη μέ συνέπεια καί σύνεση, γενόμενοι ἐμπράκτως κήρυκες τοῦ Εὐαγγελικοῦ κηρύγματος καί πρότυπα ἀρετῆς πρός τούς συνανθρώπους τους, ὡς ὀρθόδοξοι πολίτες τῆς εὐγενοῦς πατρίδος τους.

***

Μετά τό πέρας τοῦ κατακλυσμοῦ ἀπέστειλε ὁ Νῶε μία λευκή περιστερά νά ἀναζητήσει μία ἔνδειξη ζωῆς, μία ἀπόδειξη γι’ αὐτόν καί τήν οἰκογένειά του ὅτι ὑπάρχει ζωή πού μπορεῖ νά συνεχισθεῖ. Κι ἦλθε τό περιστέρι καί βεβαίωσε τόν Νῶε, πού εἶχε ἀφεθεῖ ὁλότελα στήν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ὅτι ὑπάρχει κάπου ζωή, λιβάδια με ἐλαιόδεντρα, πού ἴσως νά μή μοιάζουν σ’ ἐκεῖνα πού πρίν τόν κατακλυσμό εἴχε συνηθίσει να βλέπει. Κι ὅμως, δίνουν ζωή καί ὑπόσχονται τή συνέχειά της μετά ἀπό τήν καταστροφή πού χείμαξε τήν οἰκουμένη.

Λάβαμε κι ἐμεῖς ἔλαιο, τό προϊόν τοῦ καρποῦ τῆς ὑπόσχεσης τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο, γιά νά χρίσουμε κατά τό βάπτισμα σώματα καί ψυχές πού θά δοθοῦν στή διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου τῆς Εἰρήνης. Λάβαμε ὑπόσχεση ὅτι ἡ ζωή πολιτεύεται, ὅτι καί κάπου ἀλλοῦ, πολύ μακρύτερα ἀπό τή δική μας εὐλογημένη ἑλληνική γῆ, φύονται «ἐλαιόδεντρα» πού ἑνώνονται μέ τήν Ἄμπελο, ὑπόσχεση ὅτι αὐτό τό Εὐαγγέλιο διαδίδεται. Σάν ἀθλητές στοῦ κόσμου τά παλαίσματα, σάν ἀθλητές τοῦ Χριστοῦ στόν στίβο πού ὁδηγεῖ στήν ὑποσχόμενη ἀπό τόν Κύριο Ἄνω Ἱερουσαλήμ.

Κάθε φορά σκέφτομαι πόσο σημαντικό εἶναι αὐτό τό Ἔλαιον, πού στήν Ἐκκλησία μας γίνεται ἐπορκιστόν με τήν ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ «ὥστε δέν καίει μόνο τά ἴχνη τῶν ἁμαρτημάτων, ἀλλά καί ὅλες τίς δυνάμεις τοῦ πονηροῦ ἐκδιώκει» (Κυρίλλου Ἱεροσολύμων, Κατήχησις Μυσταγωγική ΙΙ, γ΄). Ἔτσι, στήν Ἁγία Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἑτοιμάζονται γιά τό βάπτισμα ἐκεῖνοι, πού ὁ Ἴδιος ὁ «πανίσχυρος Κύριος ἔκανε τόν πυθμένα τοῦ βυθοῦ τῆς θάλασσας νά φανεῖ καί ἀπό τήν ξηρά εἵλκυσε τόν λαό Του στήν ἀπέναντι ἀκτή» (Εἱρμός α΄ Ὠδής Θεοφανίων), στήν ἀκτή τῆς Βασιλείας, μίας Βασιλείας πού ἔχει ἤδη ἔρθει καί τοῦ Χριστοῦ οἱ μαθητές, τά διαφορετικά ἐλαιόδεντρα, ἀγωνίζονται νά φέρουν καρπό καί νά καλοῦν τόν Ἐρχόμενο Χριστό στή Βασιλεία πού πανηγυρίζει μέσα τους καί μεγαλύνεται στήν οἰκουμένη ὅλη.

Δοξάζω συγκλονισμένος τόν Πανάγαθο Θεό, ἐπειδή οἱ ἀδελφοί μας ἔρχονται γιά νά βαπτισθοῦν, ἔχοντας ἤδη ἀπό τήν κατήχηση ἀντιληφθεῖ ὅτι ἡ ὄντως Ζωή, ὁ ἀγώνας γιά τή μόνιμη κοινωνία μέ τό Χριστό, ξεκινᾶ ἀπό τήν ἡμέρα τῆς βαπτίσεως, ἐντασσόμενοι δηλαδή στήν Ἐκκλησία ὄχι τυπικά, ἀλλά βαθιά καί ἐσωτερικά. Ἄλλωστε, ἄν δέ λάμψουμε ἐσωτερικῶς, πῶς θά ἀκτινοβολήσουμε στόν κόσμο; Κι ἄν δέν λάμπει ἡ καρδιά μας, πῶς θά γίνουμε ἐκεῖνο τό λυχνάρι πού φωτίζει ὅλους ἐκείνους πού βρίσκονται μέσα στό σπίτι;

 Δέν εἶναι τυχαῖο πού ὁ Κύριος μιλᾶ γιά τό λυχνάρι πού φέγγει μέσα στό σπίτι (βλ. Ματθ. 5,15). Σπίτι ὅλων μας εἶναι ἡ Οἰκουμένη. Μικρές λαμπάδες ἀναμμένες στή διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου εἶναι ἐκεῖνες πού οἱ Ἀφρικανοί ἀδελφοί μας κράτησαν τήν ἡμέρα τῆς βαπτίσεώς τους. Στοιχεῖα πού δέν συμβολίζουν, ἀλλά συμβάλλουν στή δική μας κατανόηση. Νά μία ζωντανή ὑπόσχεση τῆς Παρουσίας τοῦ Θεοῦ, ἄλλη μία ἐλπίδα γιά τή διάδοση τοῦ Λόγου Του! Καί τόν Χριστό δέν Τόν διδάσκουμε μονάχα ἐμεῖς, πού οἱ πολλοί θά μᾶς ἀποκαλέσουν «Ἱεραποστόλους». Ἱεραπόστολοι εἶναι ὅλοι. Ἱεραπόστολοι, νέοι τοῦ Χριστοῦ μιμητές καί οἱ Κονγκολέζοι ἀδελφοί μας. Ἀπό τώρα μέ τή ζωή τους θά ἀγωνίζονται μέσα στήν καθημερινότητά τους, στή ζωή τους, στίς γειτονιές καί στίς κοινωνίες, πού εἶναι ὁλότελα ξένες ἀπό τίς δικές μας, τίς ἀσφαλεῖς –ἀκόμη- χριστιανικές κοινωνίες, νά διαδίδουν τόν Χριστό. Οἱ βαπτίσεις τῶν ἀδελφῶν μας, ἐδῶ, μακριά ἀπό τόπους πού ἐλεύθερα οἱ καμπάνες παιανίζουν τήν Κυριακάτικη νίκη τοῦ Θανάτου, εἶναι μία ὑπόσχεση ὅτι ὁ κατακλυσμός δέν σκέπασε τόν κόσμο ὅλο.

Κι ἄν σήμερα, μέσα στίς «δυτικοῦ τύπου» κοινωνίες ἀγκομαχοῦμε, πέφτουμε ἤ χάνουμε κάποιες φορές τήν πίστη μας, ὁ Θεός δέν μᾶς ἀφήνει! Τό περιστέρι τῆς ἐλπίδας μας ἔρχεται ἀπό μέρη πού μέχρι χθές ἴσως νά μήν γνωρίζαμε πώς ὑπάρχουν στόν χάρτη. Καί λαμβάνουμε τά νέα ὅτι οἱ ἀδελφοί μας βαπτίσθηκαν. Κι ἐκεῖ πού εἴχαμε τά χέρια ὑψωμένα, ὅπως ὁ Νῶε, καί παρακαλούσαμε τόν Θεό νά μᾶς φανερωθεῖ, ὁρίστε τά Θεοφάνεια! Ὁρίστε ἡ Πεντηκοστή τοῦ Κυρίου! Σπόρος πού ἔπεσε σέ γῆ ἀγαθή. Μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, κατηχήσαμε ἀνθρώπους πού ἀγωνίζονταν νά βροῦνε τόν Θεό στό «σπίτι» μας, στήν Οἰκουμένη, νά κι ἄλλα λυχνάρια πού ποθοῦν νά μείνουν ἀναμμένα γιά πάντα. Ἀγωνίζονται νά ζήσουν μέσα στό Φῶς τοῦ Χριστοῦ, αὐτό τό ἴδιο πού φωτίζει τούς αἰῶνες τῆς δικῆς μας ἱστορίας.

Σάν νά ἀκούγονται καί σήμερα τά βήματα τῶν Ἀποστόλων πού βάδισαν σέ ξένη γῆ καί διέπλευσαν ξένες θάλασσες. Σάν νά ἀκούγεται σέ κάθε μας βῆμα ὁ λόγος τοῦ Ἀπ. Παύλου πρός τούς Ἀθηναίους: «Αὐτόν τόν Θεό ἦρθα νά σᾶς κάνω γνωστό» (Πράξ. 17,23). Ἀναζητᾶ ὁ ἄνθρωπος τόν Θεό, ἀνεξάρτητα ἄν ἐμεῖς ζοῦμε τόν κατακλυσμό μας. Φωνάζουν τρανταχτά «ζεῖ Κύριος ὁ Θεός» οἰ Ἅγιες ἐκεῖνες Τράπεζες πού δαμάζουν ἀθλητές τοῦ Εὐαγγελίου σέ διαφορετικά ἀπό τά δικά μας μήκη καί πλάτη τῆς γῆς.

Κι εἴμαστε σίγουροι, ὅπως ὁ Νῶε, ὅτι τό περιστέρι τῆς ὑπόσχεσης τοῦ Θεοῦ θά εἶναι γιά πάντα μαζί μας ὡς τή συντέλεια τοῦ κόσμου, ὄτι γυρνάει καί προσκομίζει τό κλαδί τῆς ἐλιᾶς, ὅσο κι ἐμεῖς ἀγωνιζόμαστε γιά τούς νέους ἀθλητές τοῦ Χριστοῦ τῆς Μίας καί Ἀδιαίρετης Ἐκκλησίας μας. Γιατί ἐδῶ μᾶς ἔστειλε ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ νά πορευθοῦμε, σέ χῶμα ἀλιβάνιστο, πού τώρα ἁγιάζεται ἀπό νέα Ἱερά Θυσιαστήρια, πού κατά τά τελευταία χρόνια ἀρμόστηκαν καί ἁγιάζουν τούτους τούς ξένους τόπους.

Κι ἐκεῖ πού βρισκόμαστε σέ αλυσίδες, ὅπως ὁ Πέτρος, ἔρχεται ὁ καλός λογισμός τῆς Μητέρας Ἐκκλησίας καί γίνεται δύναμη πού σπάει τά δεσμά κι ακούμε τόν ἄγγελο τοῦ Κυρίου νά μᾶς ψιθυρίζει ἐκεῖνο τό «ἀνάστα ἐν τάχει» (Πράξ. 12,7)! Αὐτή εἶναι ἡ ἀγκαλιά τῆς Ἐκκλησίας, ἡ παρηγοριά τῶν ἀδερφῶν πού ἀγάπησαν τούτη τήν συνεκλεκτή Ἐκκλησία ὡς μέρος ἐκ μέρους.

Αὐτῆς τῆς Ἐκκλησίας ἔγιναν οἱ ἀδερφοί μας μέλη καί τρέφονται πιά από τόν Οὐράνιο Ἄρτο, τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, μέ τό Ὁποῖο καί ἐμεῖς πνευματικῶς τρεφόμαστε καί οὐρανοποιοῦνται ἀπό τό Αἷμα τοῦ Σωτῆρος, πού ἀφθαρτοποιεῖ κάθε μέλος τῆς Ἐκκλησίας Του. Οἱ βαπτίσεις ἐδῶ, στό μακρινό Μπραζαβίλ, εἶναι γιορτή ὅλης τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ἀναγεννημένοι ἀπό ὕδωρ καί Πνεῦμα Ἅγιο, κεχρισμένοι μέ τό ἐπορκιστόν ἔλαιον, σύμβολο τῶν ἐπερχομένων ἀγώνων, ἀθλητές Χριστοῦ, οἱ ἀδερφοί μας καλοῦνται ἀπό τόν Ἴδιο, ὅπως κι ἐμεῖς, νά δώσουν τήν καλή Μαρτυρία, τήν ἀναγγελία στόν κόσμο ὅτι ὁ Χριστός ἀναστήθηκε καί ὁ θάνατος ἀφανίστηκε. Μαζί Του τόσο οἱ ἀδελφοί μας, ὅσο κι ἐμεῖς ἀνεβήκαμε στόν Σταυρό, κατεβήκαμε στόν τάφο, ἀναστηθήκαμε τήν τρίτη ἡμέρα: τοῦτο δηλώνει τό βάπτισμά μας. Ἤμασταν ρίζες δεμένες μέ τή Γῆ καί στήν Ἐκκλησία –μέσω τοῦ Βαπτίσματος– γινόμαστε τά κραταιά ἐλαιόδεντρα στόν οὐρανό, τά ὁποία χαρίζουν κλαδί στήν περιστερά τῶν σημερινῶν μας κατακλυσμῶν. Καί μαζί μέ μᾶς, τοῦτοι ἐδῶ οἱ ἀδερφοί μας θά φέρουν ἔλαιον ἄφθονο καί ἐπορκιστόν, γιά νά βαπτισθοῦν στό ὄνομα τοῦ Κυρίου κι ἄλλοι πολλοί ἀδελφοί μας, σωζόμενοι στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ –τήν αἰώνια καί σωτήρια κιβωτό– ἀπό τόν κατακλυσμό τοῦ θανάτου τῆς θνητότητας.

 

† Ὁ Μπραζαβίλ Παντελεήμων


           

ΔΗΜΟΦΙΛΕΙΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
Follow us ierapostoloi on FB +ierapostolos ierapostoloi on YT



Ορθόδοξη Χριστιανοσύνη..com. Οδηγός Ορθόδοξων Πηγών στο Διαδίκτυο