Επιλογή Σελίδας

Όταν ακτινοβολεί η ελπίδα…

6 Ιούν, 2022 | Ακολουθήστε Μας

Είχαν περάσει μήνες ξηρασίας γεμίζοντας ρωγμές, σαν ρυτίδες γερασμένου προσώπου, τους χωμάτινους δρόμους. Τα ζώα εξέρχονταν από τα δάση να βρούνε έστω και μία σταγόνα νερό, για να ξεδιψάσουν. Λίγο πιο μακριά ένα παιδί ξεκινούσε την πολύωρη οδοιπορία του… για την αναζήτηση ενός ανεκτίμητου θησαυρού. Ήταν δεν ήταν δεκαπέντε χρόνων. Όμως έπαιρνε άλλο μονοπάτι. Ξεχώριζε από τα υπόλοιπα παιδιά, τα οποία από νωρίς το πρωί είχαν κατακλύσει τους δρόμους πηγαίνοντας προς το σχολείο τους και σκορπώντας ελπίδα με τις χαρωπές φωνές τους, σαν τις πρώτες αχτίδες του ήλιου, οι οποίες πέφτουν επάνω στα φύλλα των δένδρων, ξημερώνοντας μία ακόμη ημέρα για τους ανθρώπους όλου του κόσμου.

Μα γιατί δεν πηγαίνει στο σχολείο; Γιατί δεν ακολουθεί τους συνομηλίκους του;

Αντί για σχολική τσάντα κουβαλάει έναν κουβά στο κεφάλι του. Παράξενη εικόνα. Σε τίποτα δεν θυμίζει την παιδική αθωότητα. Που να βρεθεί χρόνος για σχολικά μαθήματα; Τα ξυπόλυτα ποδαράκια του ματώνουν επάνω στο κατάξερο και σκληρό οδόστρωμα. Μα αυτό συνεχίζει απτόητο, με βλέμμα σταθερό και βιασύνη πολλή. Πρέπει να επιστρέψει γρήγορα. Το αδερφάκι του τον χρειάζεται.

Ο π. Λάζαρος αγιάζει το νερό πριν τις βαπτίσεις.

Μετά από μία και πλέον ώρα περπάτημα φτάνει σε έναν ξεροπόταμο. Όμως το πρόσωπό του γεμίζει με θλίψη κι απογοήτευση… Τόσος δρόμος άδικα; Σταγόνα νερό δεν υπάρχει. Η ξηρασία, σαν λυσσασμένη πυρκαγιά, παρέσυρε στο διάβα της κάθε ίχνος ζωής. Προφανώς άλλη μία ημέρα δίχως νερό. Τι θα απογίνει όμως το μικρό αδερφάκι, το οποίο με χείλη διψασμένα περιμένει μία σταγόνα νερό;

Πλέον ως μόνη λύση απομένει η στροφή προς την Εκκλησία. Άλλωστε και μετά τον θάνατο των γονέων τους, το ιεραποστολικό κέντρο της ορθόδοξης Εκκλησίας απάλυνε τον πόνο των μικρών πληγωμένων αγγέλων. Οι μοναχές τους πρόσφεραν μία ζεστή αγκαλιά,  φαγητό, ρούχα και φάρμακα από την εκεί υπάρχουσα κλινική. 

Έτσι, ο μικρός ″οικογενειάρχης⁈ επιστρέφει στο σπίτι γεμάτος αγωνία για την κατάσταση του αδερφού του. Μπαίνει γρήγορα στο σπίτι σπρώχνοντας την αχυρένια πόρτα και κατευθύνεται προς το ξύλινο κρεβατάκι, το τελευταίο αντικείμενο που κατασκεύασε ο πατέρας τους λίγο πριν κλείσει τα μάτια του, αντιμέτωπος με μία από τις χιλιάδες ασθένειες της Αφρικής. Η μητέρα τους είχε χάσει την ζωή της κατά τον τοκετό. Σύνηθες φαινόμενο για τα χωριά της Ιρίνγκα. Μία ζωή έφυγε και μία νέα ανέτειλε φέρνοντας μαζί της την ελπίδα εκεί που προηγουμένως σκόρπισε θλίψη ο θάνατος.

Ο π. Λάζαρος με τον μοναχό Νικόλαο Γρηγοριάτη

Με στοργή σπογγίζει το μουσκεμένο από τον ιδρώτα μέτωπο του αδερφού του. Ο πυρετός υψηλός, αλλά δεν υπάρχει θερμόμετρο. Με προσοχή τον παίρνει στην αγκαλιά του και με ένα μεγάλο πανί τον τυλίγει εμπρός στο στήθος του. Αργά το μεσημέρι έφτασε στο ιεραποστολικό κέντρο. Οι γιατροί ετοιμάζονταν να φύγουν. Ίσα που πρόλαβε τις πόρτες της κλινικής ανοιχτές. Αναζήτησε τον γιατρό που πριν από πέντε μήνες έσωσε και πάλι το αδερφάκι του από την ελονοσία. Μα δεν τον βρήκε. Με λύπη έμαθε πως έφυγε από την ζωή αντιμέτωπος με νέα νόσο, τον κορωνοϊό. Ένα δάκρυ κύλησε ευθύς στο πρόσωπό του και παρακάλεσε τον Θεό να δεχθεί στην αγκαλιά του αυτόν τον τόσο καλό άνθρωπο.

Μετά τις απαραίτητες εξετάσεις και την χορήγηση φαρμάκων η κατάσταση του μικρού αδερφού επανήλθε. Η γεώτρηση εντός του ιεραποστολικού κέντρου ξεδίψασε τα ξεραμένα στόματά τους, αλλά τα στομαχάκια τους ήταν ακόμη άδεια. Στην άλλη άκρη της αυλής βλέπει την μοναχή που πολλές φορές τους βοήθησε, να σκαλίζει τον κήπο. Δίστασε να πλησιάσει, όμως η πολυήμερη πείνα δεν άφηνε επιπλέον περιθώρια. Προς έκπληξή του η μοναχή τον αναγνώρισε και έσπευσε να τον προϋπαντήσει με μία αγκαλιά. Αμέσως, αφήνοντας την εργασία της, μαγείρεψε λίγο φαγάκι και το πρόσφερε με πολλή αγάπη. Ποτέ ξανά στην ζωή του δεν είχε αντικρύσει ζεστό μαγειρεμένο φαγητό. Με ευγνωμοσύνη πήρε στα χέρια του το πιάτο και κατευθύνθηκε προς την κλινική, προκειμένου να φάει πρώτος ο αδερφός του και έπειτα αυτός. Αφού έλαβαν την απαραίτητη φαρμακευτική αγωγή και με λίγα τρόφιμα σε μία χάρτινη σακούλα, πήραν τον δρόμο της επιστροφής για το σπιτάκι τους.

. Ο π. Λάζαρος κατά την επίσκεψη του στις φυλακές του Κολουέζι

Την επόμενη ημέρα μία γυναικεία φωνή ξύπνησε τα δύο αδέρφια. Η μοναχή από την ορθόδοξη Εκκλησία με την βοήθεια νεαρών παιδιών μοίραζαν δέματα αγάπης με τρόφιμα, ρούχα και σχολικά είδη στο χωριό τους και κατόπιν αναζήτησης εντόπισαν στην άκρη του χωριού το σπίτι των δύο αγγέλων. Στην ερώτηση των κατοίκων για τους δωρητές των τροφίμων η μοναχή απάντησε πως προέρχονται από μία μακρινή χώρα, την Ελλάδα.

Ξαφνικά, τα δύο αδερφάκια γονάτισαν και με ευγνωμοσύνη προσευχήθηκαν στον Θεό να προστατεύει όλους αυτούς τους ανθρώπους από την χώρα εκείνη, που για πρώτη φορά άκουγαν το όνομά της, για την αγάπη τους και την μέριμνά τους για τους φτωχούς ολόκληρου του κόσμου.

 

 Αρχιμανδρίτης Πορφύριος

Πρωτοσύγκελλος Ιεράς Επισκοπής Αρούσας & Κεντρικής Τανζανίας

Κοινοποίηση

Διαβάστε επίσης: 

Βαπτίσεις στη φυλή των Μασάι

Βαπτίσεις στη φυλή των Μασάι

«Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν» (Ιω. 5,7), λέει ο παράλυτος του Ευαγγελίου. Ένα παρόμοιο γεγονός βιώσαμε κι εμείς κατά την διάρκεια των βαπτίσεων στο Ιεραποστολικό Κέντρο της Επισκοπής Αρούσας στην Ιρίγκα της Τανζανίας....

Διαβάστε Περισσότερα
Η εδραίωση του μοναχισμού στην καρδιά του Κονγκό

Η εδραίωση του μοναχισμού στην καρδιά του Κονγκό

Αγαπητοί αδελφοί, χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε. Κατ’ αρχήν, επιτρέψτε μου να ευχηθώ υπέρ μακαρίας μνήμης και αιωνίου αναπαύσεως της ψυχής του μακαριστού Γεωργίου Ασλανίδη, ιδρυτού και εμπνευστού της δημιουργίας του Ιεραποστολικού Συνδέσμου ‹‹Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός››. Στον...

Διαβάστε Περισσότερα
Τα θεμέλια της Ορθοδοξίας στην Ταϊβάν και στην Κίνα

Τα θεμέλια της Ορθοδοξίας στην Ταϊβάν και στην Κίνα

Η επιστολή αυτή είναι ένας αδελφικός χαιρετισμός από τα Ορθόδοξα αδέρφια σας στο Ιεραποστολικό Κλιμάκιο Ταϊπέι της Ταϊβάν. Μία πυκνοκατοικημένη μητροπολιτική περιοχή αρκετών εκατομμυρίων ανθρώπων, οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι διαρκώς απασχολημένοι, καθώς...

Διαβάστε Περισσότερα
Κάντε τη Δωρεά σας εδώ